Blog: Mijn mama is een heks

Ik hoor het ze nog roepen... Ze leken het nog te menen ook! En heel eerlijk... soms zeggen ze het nog steeds...

Ergens hebben ze misschien ook wel een beetje gelijk. Niet omdat ik op een bezemsteel door de lucht vlieg (al lijkt me dat stiekem wel leuk), maar omdat ik altijd op zoek ben naar wat groeit, leeft en zich laat zien in de natuur. Omdat ik stil kan staan bij iets wat voor anderen misschien een onopvallend plantje is, of ‘on’kruid zelfs. Me verwonder over al dat moois en er totaal in op kan gaan.

Zo kan ik ook helemaal enthousiast worden van een zeldzame plant als kompassla (Lactuca serriola) die hier  sinds een jaar of 2 terugkeert. Niet alleen een prachtige verschijning met zachtgele bloemen, maar ook verrassend handig als je last van hoofdpijn hebt. Of ik voel me zo blij en dankbaar als er vlak voor mijn huis ineens een koningskaars (Verbascum thapsus) besluit te gaan groeien. Alsof de natuur me een kadootje komt brengen...

Kompassla (Lactuca serriola)

Koningstoorts (Verbascum thapsus) - gele bloemen

En nu, in het voorjaar, wordt de ‘heks’ in mij weer helemaal wakker.

Tijdens het wandelen met de hond loop ik standaard met mijn hoofd voorover gebogen. Niet omdat ik verlegen ben, maar omdat er zóveel te zien is. Elke dag schiet er iets nieuws uit de grond. Ik geniet op en top van het voorjaar en verwonder me over de kracht, snelheid en overvloed waarmee het groen terugkeert.

Misschien is dat wel waar het woord ‘heks’ ooit vandaan kwam. Het stamt waarschijnlijk af van het oude Duitse ‘Hagazussa’: iemand die zich ‘op de heg’ bevindt. Oftewel op een grensgebied, de plek tussen het wilde en het gecultiveerde, tussen het zichtbare en het onzichtbare.

En dat is precies waar ik me thuis voel. Tussen het groen, afgestemd op het ritme van de seizoenen, luisterend naar de taal van planten en dieren. Voor mijn kinderen is dat precies wat een ‘heks’ is: iemand die verbonden is met de natuur. Dus wat dat betreft... trek ik die titel bij deze graag aan...